فرهنگ و هنر

آیین های سنتی گیلان؛ نمادی از هویت فرهنگی ماندگار

فهرست مطالب

آیین‌ها، نمادی از اعتقادات ریشه‌داری‌ هستند که از پیشینیان به یادگار مانده است. این آیین‌ها، گویای قدمت و پیشینه‌ تاریخی و هویت فرهنگی اقوام‌اند. پیدایش این مراسم و جشن‌ها، متاثر از باورها و اعتقادات اقوام و همچنین نوع معیشت، مناسبات تولید و اقلیم آن‌ها در طی دور‌ه‌های مختلف تاریخی است. استان گیلان با پیشینه‌ای کهن از فرهنگ و تاریخ، آیین‌های ماندگاری مطابق با طبیعت و نوع زندگی مردم دارد که قرن‌ها پیش شکل گرفته است. به‌دلیل آب و هوای مساعد و روحیه شاد ساکنان آن، اکثر آیین های سنتی گیلان مملو از شادمانی، شکرگزاری به همراه رقص و آواز است. برخی از این آیین‌های سنتی همچنان زنده و پابرچا باقی مانده‌اند و برخی نیز به دلیل تغییر نوع زندگی، به فراموشی سپرده شده‌اند. اگر به آیین‌های سنتی گیلان علاقمندید، برای آشنایی بیشتر با ده آیین سنتی برتر در این استان، با من در نابرو همراه باشید.

1- آفتاب‌خواهی، آیینی برآمده از نوع اقلیم گیلان

هنگامی که در گیلان، باران بیش از اندازه ببارد، مخصوصا مواقعی که نیاز به بارش باران نباشد و یا باران مانع از کشت برنج شود، آیین آفتاب‌خواهی اجرا می‌شود. آیین «الهی خور دتاوه» از آیین های سنتی گیلان است که به معنای «الهی آفتاب بتابد» به منظور بندآمدن باران و تابیدن خورشید است. این مراسم با نقش‌آفرینی نوجوانان و جوانان روستا در گیلان و خصوصا منطقه اشکورات گیلان انجام می‌گیرد. دسته نمایش که یک خواننده‌ اصلی دارد، به همراه بقیه گروه که وظیفه‌شان شادی و پایکوبی است، در روستا از خانه‌ای به خانه‌ دیگر می‌روند. آن‌ها دست می‌زنند و ترانه می‌خوانند، کم‌کم اهالی نیز به آن‌ها می‌پیوندند و آمدن آنان را نشان از شگون و رفع مشکلات ناشی از بارندگی زیاد می‌دانند.

هر خانه‌ای با توجه به وضعیت اقتصادی خود به گروه، گندم، آرد و تخم مرغ می‌دهد. پس از انجام مراسم و گردش دسته‌جمعی در کوچه‌ها، آرد و تخم مرغ را به زنان باتجربه روستا تحویل می‌دهند، آنان نیز خمیر نان مخصوص را که  کلن نام دارد، آماده کرده و سکه کوچکی را داخل نان کلن می‌گذارند. با افروختن آتش، مراسم پخت نان برگزار می‌شود.

بعد از آن دسته جمعی به مسجد رفته و نان کلن را قل می‌دهند. بر اساس اعتقاد آنان، اگر نان بر رو بیوفتد، نیت آنان که درخشش آفتاب و پایان بارندگی شدید است، برآورده خواهد شد؛ اما اگر نان به پشت بیوفتد، دلیل بر بر‌آورده نشدن دعایشان و ادامه‌ بارندگی است. پس از انجام مراسم، نان را قسمت کرده و بین افراد حاضر پخش می‌کنند. سکه داخل نان کلن، نصیب هر شخصی که شود، نشانه خوشبختی و بهبود وضعیت وی است، دیگران به او تبریک گفته و از او می‌خواهند که برای آنان نیز دعا کند.

در شکل دیگری از آیین آفتاب‌خواهی که آن هم به شکل گروهی برگزار می‌شود، تعدادی از مردم به شکلی نمادین به نشانه این که مدتی است، آفتاب نتابیده و همه چیز پوسیده است، لباس‌های ژنده و پوسیده می پوشند و وانمود می‌کنند، می‌خواهند از روستا بروند، سپس عده‌ای دیگر، (معمولا از معتمدان و ریش سفیدان روستا) جلوی آن‌ها را می‌گیرند و به اصطلاح «ضامن» می‌شوند که روستا را ترک نکنند و قول می‌دهند که حتما هفته دیگر آفتاب می‌شود. پس از آن، عده‌ای که قصد رفتن داشته‌اند از تصمیم خود منصرف شده و دوباره به روستا باز می‌گردند.

2- نوروزی‌خوانی، آیینی سنتی در استقبال از فصل بهار

نوروزخوانی یا بهارخوانی، گونه‌ای از آیین های سنتی گیلان است که از گذشته در شهرها و روستاهای گیلان رواج داشته است. پیشینه این گونه آواز را به دوران قبل از اسلام نسبت داده‌اند، چنان‌که در بعضی از کتب نزدیک به دین زرتشتی، ستایش اهورا مزدا و توصیف طبیعت و زیبایی فصل بهار و ستایش شاهان و امیران آمده است.

بعد از ورود اسلام، این گونه آوازها با مفاهیم مذهبی آمیخته شدند. برای نخستین بار الکساندر خودزکو، ایرانشناس روسی در سال ۱۸۴۲ در کتابی که پیرامون فرهنگ و گویش‌های شمال ایران در لندن به چاپ رسیده، به نوروزی‌خوانی اشاره کرده است. در این آیین، گروه نوروزی‌خوانان متشکل از دو تا چهار نفر در محلات و کوچه‌های شهر و روستا راه می‌روند و  اشعاری در وصف بهار، آمیخته با مفاهیم مذهبی را به زبان گیلکی و یا فارسی از حفظ و گاهی به صورت بداهه‌سرایی می‌خوانند.

در قدیم نوروزی‌خوانان، شاخه‌هایی از درخت سبز شمشاد را با خود همراه داشتند و  با ورود به هر خانه، پس از نوروزی‌خوانی، یک شاخه از آن را به صاحبخانه هدیه می‌دادند و برای اهالی خانه آرزوی سلامتی، برکت و دل خوش می‌کردند. از گذشته تا حال، گیلانیان آمدن نوروزخوانان را به خانه‌هایشان خوش یمن می‌دانند، آن‌ها را با روی خوش می‌پذیرند  و به آن‌ها هدایایی نظیر تخم مرغ، حلوا، شیرینی و پول می‌دهند.

آیین های سنتی گیلان

3- جشن خرمن، آیین شکرگزاری برداشت برنج

جشن خرمن‌، یکی از جشن‌ها و آیین های سنتی گیلان است که هر ساله در نیمه شهریورماه برگزار می‌شود. این آیین، نماد تلاش، خستگی‌ناپذیری و قدرشناسی مردم گیلان است. جشن خرمن در گیلان از دوره قاجار تاکنون، در پایان فصل زراعی، پس از یک دوره کاشت، داشت و برداشت، برای فراغت از کار دشوار شالیکاری (برنجکاری) در شالیزارها انجام می‌گرفت.

از گذشته تا حال، در گیلان رسم بر آن است که وقتی درو به اتمام می‌رسد و کشاورزان تمام برنج را جمع می‌کنند؛ آخرین خوشه برنج را بریده و با خود به خانه می‌برند و در  فضای آزاد خانه یا جایی در معرض دید همگان قرار می‌دهند. به اعتقاد کشاورزان گیلانی، نگهداری آخرین خوشه برنج،  باعث خیر و برکت  آن سال می‌شود. این خوشه،  به مدت یک سال در خانه‌‎ها نگهداری می‌شود و سال بعد برنج آن خوشه را جدا کرده، مقداری را به گاو نر و یا  به زبان محلی «ورزایی» که زمین را آماده کشت می‌کند، می‌دهند و مابقی را به نیت برکت در خزانه برنج سال جدید می‌ریزند.

جشن خرمن چند سالی است به صورت نمادین و پرشور با حضور مردم و کشاورزان برگزار می شود. در این جشن آیینی، برداشت محصول و خرمن‌‌کوبی به صورت نمادین با رقص محلی، به همراه ابزار و ادوات سنتی کشاورزی، نمایش داده می‌شود و شالیکاران با لباس‌‌های سنتی، به خواندن آواهای محلی و سرنانوازی می‌پردازند. جشن خرمن، مملو از صدای ساز و دهل، شادی و حس شکرگزاری از برداشت محصول است. در کنار سرنانوازی، رقص خرمن، موسیقی محلی، اجرای بازی‌ها و سنت‌های قدیمی گیلان مانند: عروس‌بَران، لافندبازی (طناب‌بازی)، کشتی گیله‌مردی و مسابقات شاد، فضای این مراسم آیینی را بیش از پیش، لبریز از شادی می‌کند.

آیین های سنتی گیلان

4- جشن جوکول‌چینی، قدیمی‌ترین سنت در کشت برنج در گیلان

جشن جوکول‌، یکی از آیین های سنتی گیلان است که هر ساله در نیمه‌  مردادماه برگزار می‌شود. جوکول، جوانه‌ نارس برنج است که رسیدن فصل برداشت و حاصل چند ماه کار بی وقفه‌ کشاورزان را نوید می‌دهد. جوکول از دو کلمه محلی «جو» به معنای برنج و «کول» به معنای کال و نارس تشکیل شده است.

قدیمی‌ترین سنت در کشت برنج در گیلان، جوکول‌چینی است، در این آیین، شالیکاران گیلانی به پاس شکرگزاری، بخشی از نخستین محصول نورسیده‌ برنج را که برنجی نارس و سبز است، درو می‌کنند. در قدیم، کشاورزان گیلانی، جوکول را قبل از برداشت برنج به‌عنوان تحفه‌ خوشه زدن محصول، نزد کدخدا و یا بزرگان محل می‌بردند و هدایایی دریافت می‌کردند.

در گذشته، جوکول به‌عنوان یک خوراکی خوشمزه و پرخاصیت به شکل تنقلات و آجیل کاربرد داشت. جوکول را با مغزگردو، شیره‌ خرمالوی جنگلی (دوشاب محلی) و شکر مخلوط می‌کردند و به‌عنوان شیرینی در جشن جوکول‌ به هم پیشکش می‌کردند.

امروزه جشن جوکول، در قالب جشنواره برای احیای این سنت قدیمی در نقاط مختلف گیلان و در میادین شهرها و روستاها برگزار می‌شود. البته هنوز برخی از شالیکاران گیلانی، هرسال به رسم دیرینه،  شلتوک سبز را قبل از کامل شدن رشد، درو کرده و پس از جدا کردن دانه‌ سبز برنج از پوست جدا می‌کنند و آیین را به‌جا می‌آورند. فرآورده‌های جوکول در روزهای جشنواره، از استقبال بالایی برخوردار است. زنان گیلانی با لباس‌های رنگارنگ محلی در غرفه‌ها به پخت شیرینی و حلوای جوکول مشغولند. صدای ساز و آواز و ترانه‌های محلی گیلان نیز در این میان، نشان از فرهنگ دیرپای مردم این خطه دارد که همواره با شادی، رنگ و شور گره خورده است.

آیین های سنتی گیلان

5- جشن انار، آیینی خوش آب و رنگ در پاییز

روستای انبوه از توابع بخش عمارلوی رودبار، در ۳۵ کیلومتری جنوب غربی جیرنده و ۱۵۰ کیلومتری رشت قرار گرفته است. روستای انبوه از دو محله «بالا و پایین محله » تشکیل شده است. بافت معماری این روستا بسیار زیبا و شبیه به روستای تاریخی ماسوله است؛ از این رو با لقب «ماسوله دوم» معروف شده است. طبیعت این روستا بسیار زیباست. رودخانه پرآب شاه‌رود در روستای انبوه یکی از شاخه‌‏های سفیدرود است که میان دره، کنار روستا جریان دارد و ارتفاعات پیرکوه روستا را در برگرفته است.

یکی از جاذبه‌های اصلی این روستا، جشن آیینی انارچینی در مهرماه است که همزمان با شروع برداشت محصول در انبوه برگزار می‌شود. این جشن، در طلوع صبح روز آخرین جمعه مهر‌ماه هر سال، با صدای پاکارکرپی (کسی که به مدت یک سال از طرف باغ‌داران، برای نگهبانی از باغ‌های انار انتخاب شده است) برگزار می‏‌شود. مردم روستای انبوه بر این باورند که قبل از چیدن این میوه، هیچ کسی نباید وارد باغ‌های انار شود. در این روز تمام مردم روستا و حتی کسانی که بیرون از این روستا زندگی می‏‌کنند، برای کمک و چیدن انار به روستا آمده و به سمت باغ‌های انار حرکت می‏‌کنند.

در این روز، کسانی که از این روستا مهاجرت کرده‌اند نیز، به زادگاه خویش باز می‌گردند و کنار دیگر روستاییان، به برداشت محصول می‌پردازند. زنان و دختران روستا با لباس‌های محلی رنگارنگ و زیبا بر تن، همراه مردان، مشغول چیدن انار از انارستان روستا می‌شوند. تعدادی از آن‌ها نیز به پخت رب انار، برای فروش مشغول‌اند.

در روز جشن انار، روستای انبوه مملو از گردشگران و مردم مشتاقی است که از شهرهای اطراف برای دیدن این جشن و خرید انار به روستا آمده‌اند. گردشگران جشن انار در پایان روز، با دست‌های پر، عکس‌های خاطره‌انگیز و دلی مالامال از شادی به شهر خود باز می‌گردند.

آیین های سنتی گیلان

6- نوروزبل، جشن آغاز سال نوی گیلانی

نوروزبَل از ترکیب دو واژه «نوروز» و «بل» ساخته شده است، نوروز به معنای آغاز سال نو و بَل به معنای شعله آتش است. برخی قدمت جشن نوروزبل را به اسطوره فریدون و ضحاک مرتبط می‌دانند و برخی دیگر این جشن را، جشن برداشت محصول و زمان پرداخت خراج به حکومت (آیین خراجی) می‌نامند.

سابقه‌ جشن نوروزبل در گیلان به قبل از اسلام باز می‌گردد و زمان برگزاری آن در نیمه اَمرداد (13 الی17 اَمرداد) است. «نوروزبل» مانند نوروز ایرانیان، با خانه‌تکانی، پخت شیرینی، دید و بازدید، دیده‌بوسی و شادی همراه است. تمیز کردن خانه‌ها، پوشیدن لباس‌های نو، پخت انواع نان‌ها و شیرینی‌های سنتی و دیدار و احترام بزرگان قوم از رسوم قدیمی این جشن است که تا حدودی، تا به امروز ادامه دارد. جشن نوروزبل یا آغاز سال نوی دیلمی، چند سالی است به شکل نمادین در کوه‌های دیلمان و املش با حضور وسیعی از گیلانیان و گردشگران برپا می‌شود.

در این روز، گیلانیان از سرتاسر استان و حتی از شهرهای دیگر و گاه از کشورهای دیگر، در مکان جشن، دور هم جمع می‌شوند تا سال نوی گیلانی را جشن بگیرند. در روز جشن، زنان و دختران با لباس‌های محلی رنگارنگ در غرفه‌ها، به فروش خوراکی‌های محلی، صنایع‌دستی و بافته‌های پشمی مشغول‌اند. کنسرت‌های موسیقی سنتی، آوازخوانی شبانی، نمایش‌های آیینی جدال نور و ظلمت، رقص‌های بومی و همچنین بازی‌ها و آیین‌های سنتی گیلان مانند: لافندبازی (طناب‌بازی)، عروس‌گولی، کشتی گیله‌مردی و مانند آن در میان شور تشویقِ شرکت‌کنندگان، این جشن را لبریز از شادمانی می‌کند.

در آغازین ساعات شب، تمامی شرکت‌کنندگان جشن، دور آتش نوروزی گرد می‌آیند، تا پیوند خود را با طبیعت محکم کنند. گیلک‌ها بر این باورند که آتش، کاهش‌دهنده سوز برف و سرماست. بنابراین هنگام غروب خورشید، بر اساس رسم سابق، همگی بر فراز بلندترین نقطه رفته و کوپه‌های آتش را به تعداد فرد برپا می‌کنند. در این جشن، چند مرد با کلاه و شولای گالشی (لباس بومی کوه‌نشینان گیلان) در اطراف آتش می‌چرخند و همراه با نوازنده‌های محلی و مردم، سرود سال نو را در ستایش آتش و طلب خیر، نیکی و برکت به صورت دست‌جمعی می‌خوانند.

آیین های سنتی گیلان

7- علم‌بندان ماسوله، آیینی در دل شهری کهن

مراسم سنتی و مذهبی علم‌بندان در ماسوله یکی از آیین های سنتی گیلان است که بیش از ۸۰۰ سال قدمت دارد و در فهرست آثار معنوی، ثبت ملی شده است. هر ساله ششم محرم، با حضور تمام ماسوله‌ای‌ها از سراسرگیلان و ایران، در بقعه امامزاده «عون بن محمد بن علی» در شهرک تاریخی ماسوله انجام می‌شود. در  این مراسم، اهالی چهار محله مسجد‌بر، کشه‌سر، خانه‌بر و اسد‌محله ماسوله،  علم‌های خود را به رواق بقعه امامزاده تحویل می دهند و پس از اجرای مراسم نوحه‌خوانی، ریش‌سفیدان ماسوله، علم‌ها را می‌بندند.

برای اطلاع از شروع مراسم عزاداری، عزاداران روی بام‌ها و مساجد محله‌ها، چاووشی‌خوانی می‌کنند، سنج‌ها را به‌هم می‌کوبند و در شیپور‌ها می‌دمند تا اهالی چهار محله ماسوله و دیگر عزاداران دور هم جمع شوند پس از جمع شدن عزاداران چهار محله، لباس‌های سبز بر علم‌های هر محله پوشانده و  علم‌ها به علمداران بازگردانده می‌شود، تا آن‌‌ها، علم ها را به سمت مسجد محل خود برده و در کل بازار و محله‌های ماسوله حرکت دهند.

دسته‌‌ها به نوبت و اولویت گرد مسجد تاریخی «عون ابن محمد ابن على» ماسوله جمع می شوند و پس از تحویل گرفتن علم‌ها، هر کدام، به محله خود بازگشته و به سمت بخش مرکزی بازار ماسوله مراسم عزاداری و سینه زنی را انجام می‌دهند. در این روز، اهالی ماسوله، از عزاداران و مردم، با شربت، چای، شیر و شیرینی‌های محلی چون «اَگردک» پذیرایی می‌کنند و برای تهیه شام شب هفتم محرم، گوسفند نذری قربانی کرده و با آن غذا می‌پزند. در پایان روز ششم محرم، در منزل بیشتر خانه‌ها برای صرف شام گشوده است و پذیرایی از عزادارن این مراسم، نوعی ادای نذر محسوب می‌شود.

آیین های سنتی گیلان

8- آیین کرنی نوازی، نوایی حزن‌انگیز برای عزاداری

یکی از آیین های سنتی گیلان که هر سال در روز عاشورا توسط هیئت عزاداران در شهرهای شرق گیلان مانند لاهیجان و کلاچای برگزار می‌شود، آیین کرنی نوازی است.

«کرنی» یا «کرنا»، ساز بلند بادی به طول سه متر و با سری خمیده و منحنی شبیه به شاخ گاو  است که از نی ساخته شده و  هنگام نواختن باید به جایی تکیه داده شود. کرنی نوعی مارش عزا است که در مراسم عزاداری به ویژه محرم به همراه چاوشی‌‌خوانی توسط کرنانوازان اجرا می‌شود.

کرنانوازان گاهی در گروهی بزرگ حدودا 20 الی 25 نفر و گاهی در گروهی کوچک‌تر متشکل از شش تا هشت نفر، به همراه چند «سرکرناچی» برای نواختن آن، از دم و باز دم خود استفاده می‌کنند. هر چه تعداد کرنانوازان بیشتر باشد، نوای حاصل از  کرنا، بلندتر و هول‌انگیزتر است. این نوا بسیار غم‌انگیز و حزن‌آور بوده و عزاداران مراسم را سخت منقلب کرده  و تحت تاثیر قرار می‌دهد. گروه کرنانوازان معمولا به صورت پیش‌خوان وارد مساجد، بقعه‌ها و گورستان‌ها می‌شوند و با سوز گداز خاصی می‌نوازند و گروه عزاداران به احترام این ساز سلام سر می‌دهند و بعد از آن مرثیه‌خوانی می‌کنند.

آیین های سنتی گیلان

9- تیرماسیزه‌، آیینی کهن در ستایش آب

آیین تیرماسیزه یکی از قدیمی‌ترین آیین های سنتی گیلان است که امروزه بسیار کم‌رنگ شده و گاهی به همت دوستداران فرهنگ به صورت دست‌جمعی برگزار می‌شود.

این جشن با جمع شدن افراد فامیل، اهالی محل و دوستان به منظور ستایش آب با خواندن اشعار فولکلوریک و فال کوزه همراه است. در شب این جشن، دو دختر و پسر خردسال از دو خانواده مختلف، همراه یکدیگر، بدون اینکه کلمه‌ای در راه با هم صحبت کنند به چشمه رفته و آب می‌آورند. علت صحبت نکردن این دو به این دلیل است که در سخن گفتن، احتمال آلوده شدن زبان به گناه وجود دارد و ممکن است قداست مراسم از بین برود و آب پاسخ تفال مردم را ندهد.

کودکان کوزه آب را به خانه‌ای که محل برگزاری جشن است، می‌آورند. غروب آن روز شرکت‌کنندگان جشن هرکدام نشانه‌ای از خود شامل: انگشتر، دکمه، سنجاق، قلاب و مانند آن را در ظرف آب  می‌اندازند و سپس دور آن جمع می‌شوند.

در این جشن، رباعی‌خوان و یا اصطلاحا امیری‌خوانی در جمع حاضر شده و شروع به خواندن اشعار می‌کند و کودک خردسالی پس از خواندن هر رباعی، دست بر ظرف برده و یکی از اشیای داخل آب را بیرون می‌کشد. صاحب آن شی از مفهوم کلام رباعی درمی‌یابد که حاجتش برآورده خواهد شد یا نه.

در این مراسم هر شرکت‌کننده‌ای در حد توان خود خوراکی‌های سنتی جشن نظیر: آجیل و تنقلات را با خود به همراه می‌آورد. در این مراسم در کنار دید و بازدید، شادی و فال‌گرفتن، بسیاری از مشکلات و کدورت‌های قدیمی نیز حل می‌شود.

آیین های سنتی گیلان

10- چله‌شب گیلانی، آیین پاسداشت آغاز زمستان

چله‌شب یا شب اول زمستان که ‌از فردای آن تاریکی کاستی می‌گیرد و خورشید هر روز قدری بیش از روز پیش بر جهان روشنایی می‌بخشد برای مردم گیلان جایگاه ویژه‌ای دارد.

در فرهنگ مردمان گیلان سه ماه زمستان به دو چله تقسیم می‌شود «پیله چله» یا چله بزرگ که از اول دی آغاز و تا 10 بهمن ادامه می‌یابد و «کوچ چله» یا چله کوچک که از 10 بهمن تا ۲۰ اسفند است. پیله چله را در گویش عامیانه «پیله برار»  (به معنی برادر بزرگ) می‌گفتند و معتقد بودند در این مدت، هوا سرد و گزنده و احتمال بارش برف زیاد است و برفی که در این مدت می‎بارد نیز، دیرتر آب می‌شود.

«کوچ چله» نیز با بارش برف و باران و کولاک همراه است، ولی مردم معتقد بودند از آن‌جا که این ایام به بهار نزدیک است زمین، سردی خود را از دست می‌دهد. مردم گیلان بر این باور بودند که اگر در سالی چله خشکی شود یعنی برف کم ببارد و روزهای آفتابی فصل زمستان بیشتر باشد، سال بعد زراعت خوب نخواهد بود و مردم و دام‌هایشان دچار بیماری می‌شوند. گیلانی‌ها بر این اعتقادند که در چله‌شب، درختان سرشان را پایین می‌آورند و اگر شخصی در این شب و آن لحظه از خواب بیدار شود و  نیت و آرزویی بکند، خواسته‌اش برآورده می‌شود.

آب کونوس یا ازگیل کال رسیده شده در آب نمک و آب خوج (گلابی وحشی رسیده در آب نمک)، انار، هندوانه، انواع مغزها کویی(کدو) کاکا، نان‌کشتا از خوراکی‌های محبوب چله شب گیلانی است. گیلانی‌ها بر این باورند که باید در این شب 40 نوع خوراکی شامل هفت نوع میوه و 33 مدل تنقلات دیگر بخورند و همچنین اعتقاد دارند هر کس در شب‌چله هندوانه بخورد، در تابستان احساس تشنگی نمی‌کند و در زمستان نیز سرما را حس نخواهد کرد. مراسم نقل‌گویی (قصه‌گویی) تویسط بزرگان فامیل و هدیه و چشم‌روشنی دادن به نوعروس‌ها و نودامادها از رسوم این شب است

در قدیم فال پوست هندوانه نیز در شب چله‌های قدیم گیلان طرفداران زیادی داشت که امروزه هنوز در بین برخی خانواده‌های قدیمی رونق دارد. به این شکل که برش نازکی از پوست محل اتصال هندوانه به ساقه را می‌بریدند و آن را به چهار مثلت تقسیم می‌کردند، فال‌گیرنده پوست‌ها را در دست می‌گرفت و بعد از نیت از پشت سر خود به مقابل می‌انداخت، هرچه رویه‌های سبز بیشتر بود فال‌گیرنده به مراد دلش نزدیک‌تر بود.

آیین های سنتی گیلان

شما در کدام‌یک از آیین‌های سنتی گیلان شرکت کرده‌اید؟ تجربیات و حس و حال حضورتان را در این آیین‎ها در بخش دیدگاه‌های این مقاله با ما به اشتراک بگذارید.

نوشته های مشابه

‫2 نظرها

  1. اقا گیلان خصوصا دیلمان مردم خیلی شادی هستند و هراز گاهی جشنواره دارند. درسته خیلی بزرگ نیست جشن هاشون ولی خیلی شاد و مفرحه. ولی کوهستانی و سرده حتما تو تابستان برید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن