طبیعت گردی

دشت کهیر چابهار؛ تجربه تماشای کوه‌های گِل ‌افشان در تلاقی کویر و دریا

فهرست مطالب

«کوه‌های گِل ‌افشان تنگ» در دشت بزرگی به نام دشت کهیر در نزدیکی روستای «تنگ» واقع شده است. برای رسیدن به روستای تنگ باید از بندر کنارک 90 کیلومتر در جهت غرب برویم. سرجمع که حساب کنیم، از چابهار حدود 130 کیلومتر تا کوه‌های گِل ‌افشان راه داریم. . اگر دوست دارید با جاذبه‌های منطقه بکر و شگفت‌انگیز «کهیر» بیشتر آشنا شوید، در نابرو همراه ما باشید.

دسترسی به دشت کهیر

مسیر سرراست است، اما برای پیمودن آن به ماشین شخصی یا اتوبوس نیاز دارید. شاید هم مثل ما میزبان بلوچ مهربانی داشته باشید که همراهی‌تان کند. قاسم، جوان 27ساله مهربانِ اهل «خارش»، سال‌هاست کارمند منطقه آزاد چابهار است که در این سفر میزبان ما بود و شانس آن را داشتیم که تا دشت کهیر به راحتی مسیر را پیش برویم.

دشت کهیر چابهار

کوه‌های گِل ‌افشان دشت کهیر

برای بازدید از جاذبه‌های طبیعی فقط روشنایی روز را فرصت دارید. برای همین پیشنهاد می‌کنم صبح زود عازم کوه‌های گِل‌ افشان شوید. در دشت کهیر سه تپه گِل ‌افشان وجود دارد که دو تا از آن‌ها غیرفعال‌ بوده و اصطلاحا به خواب رفته‌اند.


ما زمان ظهر از دشت کهیر حرکت کردیم و برای صرف ناهار راهی اقامتگاه بوم‌گردی «تیاب» شدیم. نکته‌ای که باید بدانید این است که در روستاها به‌سختی رستوران پیدا می‌شود؛ برای همین اقامتگاه‌های بوم‌گردی انتخابی عالی برای غذا خوردن هستند.

سرزمین پهناور دشت کهیر با خاک خاکستری‌رنگ پوشیده شده است. شما باید مسیر کوتاهی را در جاده خاکی جلو بروید تا به تپه گِل ‌افشان فعال برسید. ارتفاع این تپه حدود 100 متر است و شیب زیادی دارد؛ بااین‌حال بالارفتن از آن اگر بارندگی نباشد، راحت است. یادتان باشد کفش راحت بپوشید؛ چون گردشگرانی که دمپایی و صندل داشتند، به‌سختی مسیر را پیمودند.

آنچه در بالای تپه انتظارتان را می‌کشد، واقعاً ارزش این سختی را دارد. منظره دشت بکر و پهناور که زیر پایتان گسترده شده، از آن چیزهایی است که زیاد گیر آدم نمی‌آید. دهانه گِل‌ افشان بیش از آنکه شبیه دهانه آتشفشان باشد، شبیه یک حوضچه عمیق پر از گِل خاکستری، سرد و چسبناک است.

جاذبه های دشت کهیر چابهار

دانستنی‌های تپه‌های گِل افشان

محققان می‌گویند به‌علت نزدیکی زیاد این منطقه به اقیانوس هند و همچنین شکل خاص پوسته زمین در این ناحیه، پوسته اقیانوس با شیب بسیار تندی در زیر این منطقه به داخل زمین فرو می‌رود که باعث ایجاد فشارهای زیادی به پوسته زمین می‌شود. فشار به‌وجودآمده آب و به همراه آن گِل و لای را از زیر زمین به سطح آن می‌فرستد. در اصل این فشار باعث به وجود آمدن گِل‌افشان‌ها در این منطقه شده است.

سرد بودن گِل و نبود بخار به همراه آن، تأییدی بر صحت ادعای ذکر شده‌است. چون در مناطقی که پدیده‌های مشابهی به‌علت گرمای زمین و فعالیت‌های آتشفشانی رخ می‌دهد، شاهد خروج آب گرم به همراه بخار هستیم.

خوانده بودم که هر 10 تا 15 دقیقه یک بار، چشمه گِل می‌جوشد و صدایی شبیه شلیک گلوله به گوش می‌رسد و حتی زمین زیر پایتان خواهد لرزید! اما در طی دو ساعتی که ما آنجا بودیم، چنین اتفاقی نیفتاد. شاید در فصول دیگری از سال این پدیده اتفاق می‌افتد.

محققان می‌گویند همین جهش و سرازیر شدن گل در طول زمان باعث ایجاد دشت کهیر و تپه‌هایش شده است و با هر بار جهش گِل، ارتفاع تپه‌ها افزوده خواهد شد.

جاذبه های دشت کهیر چابهار

خواص درمانی گِلِ تپه‌های گِل افشان

زمان بازدید ما از دشت کهیر کنار دهانه گِل ‌افشان زن و مرد میانسال بلوچی نشسته بودند و به دست و پاهایشان گِل می‌مالیدند. از آن‌ها درباره خواص این گِل پرسیدیم، گفتند این گِل برای درمان بیماری‌های پوستی و دردهای مفصلی معجزه می‌کند.

گردشگران دست به کار شدند و شروع به گِل‌بازی کردند. می‌خندیدند و به صورت و دست‌هایشان گِل می‌مالیدند. راستی یادتان باشد حتما یک بطری کوچک آب همراه خودتان داشته باشید که بتوانید قبل‌از سوار شدن گِل‌های خشک‌شده را بشویید؛ چون در آن اطراف آب یا امکانات رفاهی وجود ندارد.

پایین تپه چند جوان بومی، آبمیوه می‌فروختند. اگر شانس بیاورید و روزی که برای بازدید می‌روید آنجا باشند، می‌توانید از یخچال‌های یونولیتی‌شان چند بطری آبمیوه تهیه کنید.

دشت کهیر چابهار

اقامتگاه بوم‌گردی «تیاب»

ما زمان ظهر از دشت کهیر حرکت کردیم و برای صرف ناهار راهی اقامتگاه بوم‌گردی «تیاب» شدیم. نکته‌ای که باید بدانید این است که در روستاها به‌سختی رستوران پیدا می‌شود؛ برای همین اقامتگاه‌های بوم‌گردی انتخابی عالی برای غذا خوردن هستند.

اتاق‌های اقامتگاه بوم‌گردی «تیاب» به‌سبک سنتی ساخته شده و سقفی از جنس الیاف درختان محلی دارد. دو کپر (به‌قول بلوچ‌ها کاپار) بزرگ هم در این اقامتگاه وجود دارد که برای استراحت موقت بسیار خنک و دلچسب است.

کپرهای محلی

بانوان بلوچ در آشپزخانه اقامتگاه‌های بوم‌گردی غذاهای محلی بلوچستان مثل کراهی، بریانی و… می‌پزند و انصافا دست‌پخت بی‌نظیری دارند. غذاهایشان تند و پرادویه است و ترکیبی از طعم غذاهای پاکستانی و هندی را دارد.

ما ماهی سرخ‌کرده و کراهی همراه با ترشی انبه سفارش دادیم که بسیار لذیذ بود. بعداز غذا برایمان «دودپتی» یا همان «شیرچایی» آوردند. درباره شیرچایی که پرسیدم، گفتند چای کله‌مورچه‌ای را با همراه با ادویه‌هایی مثل زنجبیل و شیر دم می‌کنند. طعم شیرچایی به‌نظرم شبیه چای ‌ماسالا بود، خوشمزه و آرامش‌دهنده.

دشت کهیر چابهار

اصلی‌ترین شغل مردم روستای تنگ

اگر می‌خواهید برنامه سفر را به خوبی بچینید، پیشنهاد می‌کنم بعداز صرف ناهار به «بندر صیادی تنگ» بروید. منبع درآمد اصلی مردم روستای تنگ، صیادی است. بندر تنگ متصل به یک «خَور» بود. دو لنج بزرگ و تعداد زیادی قایق کوچک صیادی در کنار بندر آرام گرفته است. تورهای ماهیگیری بزرگ روی هم تلنبار شده و همه‌جا بوی ماهی می‌دهد. رطوبت در اینجا خیلی زیاد است و در مدت کوتاهی روی همه‌چیز گَرد خوردگی می‌نشیند.

نوشیدنی محلی چابهار

گشتی با قایق در خَور دشت کهیر

محلی‌ها می‌گفتند «خَور» همیشه خدا برای ماهیگیران پربرکت است. وقتی دریا آرام باشد، خور پر از ماهی است. زمانی هم که دریا طوفانی می‌شود، ماهی‌ها به آرامش خور پناه می‌آورند که برای صیادان روزی خوبی است.

اگر دل به دریا بزنید، می‌بینید که عمق خور کم است. به‌همین دلیل اگر با قایق این مسیر را بروید، کف قایق به زمین گیر خواهد کرد. بنابراین نمی‌توانید تا ساحل را با قایق بروید. به ناچار قایق کمی عقب‌تر می‌ماند و باید مسافتی را در آب طی کنید تا به ساحل برسید.

بکرترین و زیباترین منظره‌ای که می‌شود پیدا کرد اینجاست؛ تلاقی کویر و دریا.

اگر اهل طبیعت‌گردی باشید، دشت کهیر، زیبایی‌های کویر و دریا، غذاهای محلی و مردمان بومی برایتان بسیار زیبا و چشم‌نواز خواهد بود. پیشنهاد می‌کنم این همه زیبایی را از دست ندهید و حتما سفری به این منطقه داشته باشید.

اگر تاکنون به این منطقه سفر کرده‌اید، تجربه خود را از سفر به دشت کهیر با ما در نابرو به اشتراک بگذارید.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن