آرود تنکابن، روستایی به دور از هر نوع تکنولوژی حتی برق!

دشت وسیع، خانه‎های کاهگلی، گیاهان دارویی، چشمه‎ آب ‎معدنی، گل‎های وحشی رنگارنگ و… همه‎ و همه از جاذبه‎هایی هستند که روستای آرود در دل خود جای داده است. این روستا با نداشتن ابتدایی‌ترین تکنولوژی‌ها مانند برق و تلفن نظر بسیاری از طبیعت‌دوستان بکرپسند را به خود را جلب کرده است. در ادامه برای آشنایی با این روستا با نابرو همراه باشید.

مسیر دسترسی به روستای آرود

روستای آرود که یکی از جاهای دیدنی مازندران به‌شمار می‌آید، به‌عنوان یک منطقه ییلاقی در ارتفاعات یکی از کوه‎های “سه هزار، تنکابن” واقع شده است. رسیدن به جنگل سه هزار به لطف تابلوهای فراوان در سطح شهر کار ساده‎ای خواهد بود؛ اما پیدا کردن روستای آرود بدون کمک بومیان به این آسانی نیست. این موضوع به‌دلیل موقعیت جغرافیایی بسیار خاص روستای آرود است؛ چراکه این روستای قدیمی آنچنان خود را در دل کوه پنهان کرده که بدون آشنایی قبلی به هیچ‌وجه فکرش را نمی‌کنید انتهای جاده باریکی که فقط اندازه عبور یک نفر فضا دارد، در اعماق کوه‌ها روستایی وجود داشته باشد.

طبیعت زیبای روستای آرود

اگر قصد رفتن به روستای آرود را دارید، باید در مسیر جاده‌ سه هزار حدود ۲ ساعت با ماشین پیش بروید تا به روستای «قاضی محله» برسید. همان‌طورکه انتظارش می‌رود از این جا به بعد برای رسیدن به روستای آرود باید به کوهپیمایی متوسل شوید. اصلا مگر می‌شود دسترسی به جایی با وسایل نقلیه ساده باشد و همچنان بکر باقی بماند؟! پس جای تعجب ندارد که ناچار به پیاده‌روی باشید. بنابراین خودرویتان را در همین روستا بگذارید و نگران امنیت ماشین یا وسایل دیگر خود نباشید؛ چراکه بومیان منطقه حواسشان به وسایل شما خواهد بود.

از همان ابتدا به یک شیب ملایم برخورد می‌کنید و از آنجا به بعد وارد کوه می‎شوید. مسیر کوهپیمایی به سمت روستای آرود چندان سخت نیست و می‎توان گفت همه افراد از کودکان تا میانسالان به راحتی می‎توانند مسیر را طی کنند. جاده به اصطلاح بومیان «مال رو» است؛ یعنی فقط فضایی به‌اندازه رفت‌وآمد دام‌ها و اسب‌ها دارد. اگر چند نفر هستید باید در یک صف پشت‌سرهم حرکت کنید. عرض کم و باریکی قابل‌توجه جاده، باعث به‌هم پیوستن شاخه‌ بعضی درختان روبه‌رو یا کناری شده است. نتیجه آن هم به وجود آمدن سقفی از شاخ‌وبرگ روی جاده بوده که مانند دالان به‌نظر می‌رسد. به‌این‌ترتیب این جاده از بالا با درختان احاطه شده و از پایین جویبار باریکی که از چشمه بالای کوه جاری می‎شود را در بر می‎گیرد.

مسیر مال رو روستای آرود

همیشه بالا رفتن از کوه با شیب قابل‌توجه به سمت بالا همراه است؛ اما در اواسط مسیر متوجه مسیر سرپایینی خواهید شد! اگر فکر می‌کنید به مقصد خود رسیده‌اید، سخت در اشتباه هستید. تازه وقت آن است که از رودخانه بگذرید و مسیر را از کوه مجاور ادامه دهید. در حدود نیم ساعت دیگر می‌بینید که کم‎کم جاده هموار می‎شود و شما به دشت رسیده‌اید. هرزمان امامزاده‎ای با بافت قدیمی و درختی تنومند در مقابلش دیدید که از پایین سنگ‌چین‎هایش آبی زلال جاری است بدانید که در روستای آرود هستید.

دشت آرود

روستای ‌آرود در دره‎ای بین کوه‎ها واقع شده است. وسط روستا رودخانه‎ای جاری است که علاوه بر صدای طنین‌انداز جریان آب، تصویر فوق‎العاده‎ای را نیز به وجود آورده است؛ البته برای دیدن این منظره چشم‌نواز باید کمی جلوتر رفته و به روستا نزدیک‎تر باشید. چیزی که در اول دشت مشاهده می‎کنید امامزاده‌ است. پشت امامزاده اتاقکی ساخته شده که بیشتر اوقات در آن باز بوده و به سر پناه کوچکی برای گردشگران و کوهنوردان تبدیل شده است. یکی از درب‌های این اتاق به حیاط امامزاده باز می‎شود و دیگری به چشمه‎ی آب راه دارد.

معماری خانه ها در روستای آرود

چشمه‌ی آرود به ترتیب دارای دو حوض بزرگ و کوچک است. از چند لوله آب وارد حوض بزرگتر شده و از آن سرریز می‎شود تا حوض کوچکتر را پر ‎کند. مجاور این چشمه انتهای دشت دو سرویس بهداشتی قرار دارد! وجود این سرویس‌های بهداشتی برای همه گردشگران و مسافران تعجب‌برانگیز است؛ این سرویس‌های بهداشتی برای امامزاده است و برای حفظ قداست فضا، آن‌ها را با فاصله ساخته‌اند.

دشت وسیع آرود در فصل بهار از گل‎های وحشی رنگارنگ پوشیده می‌شود. بین این گل‌ها گیاهان دارویی نیز وجود دارد. از جمله بارزترین گیاه دارویی این منطقه گل‎گاوزبان است که خرداد ماه به‌صورت خودرو می‌روید و با رنگ بنفش خود میان شقایق‎های قرمز و گل‌های زرد و آبی دشت با قدرت هرچه تمام‎تر خودنمایی می‎کند.

روستای زیبای آرود

پیشینه روستا

هیچ ثبت تاریخی درباره‎ گذشته و پیدایش آرود وجود ندارد؛ اما در داستان‎هایی که بومیان و پیران این منطقه تعریف می‎کنند شواهدی است که خبر از  وجود سکنه در صدها سال پیش می‎دهد. اما اینکه آرود چند وقت است که به این اسم پا برجاست، مشخص نیست. طبق صحبت‌های یکی از افراد بومی این منطقه که زمانی معلم روستا بوده، ۳۵ سال پیش حدود ۱۶ خانوار به‌طوردائمی در آرود سکونت داشتند. درمجموع ۸ دانش‌آموز در این روستا مشغول تحصیل بودند و دوران ابتدایی خود را در آنجا سپری کردند.

البته طبق سرشماری که سال ۱۳۸۵ انجام شد، جمعیت آرود ۳۰ نفر شامل ۹ خانوار بوده است. اما درحال حاضر با وجود افزایش تعداد خانه‌ها، تنها یک خانواده به طور دائم در این محل سکونت دارند.

روستای بدون تکنولوژی آرود

معماری خانه‎های آرود

اغلب خانه‎های آرود به همان شکل و شمایل سنتی باقی مانده است. شاید دلیل عمده‎ آن عدم وجود جاده باشد که حمل و نقل مصالح را دشوار کرده است. مصالح مصرف‌شده در ساخت خانه‏های روستای آرود عمدتا سنگ و چوب است و برای تعمیر یا نمای سازه، اطراف آن را گل‌کاری می‎کنند. البته این روزها متاسفانه شاهد ساخت خانه‎های آجری و بلوکی نیز هستیم که کاملا با فضای آنجا در تضاد است و یکپارچگی بافت روستا را برهم میزند. متراژ خانه‏ها معمولا زیاد نیست؛ شاید کل خانه در یک یا دو اتاق خلاصه شود. همچنین نقطه شباهت همه خانه‌های آرود وجود ایوانی کوچک در ورودی خانه است.

شاید با این توصیفات تفاوت فاحشی بین این روستا و سایر روستاهای شمال کشور پیدا نکنید؛ اما نکته‎ای که موجب متمایز روستای آرود شده، عدم وجود سیم کشی برق و تلفن است. یعنی علاوه بر اینکه از لامپ و روشنایی در آرود خبری نیست؛ به تلویزیون، اینترنت یا هر تکنولوژی دیگری نیز دسترسی نخواهید داشت.

خانه های بومی روستای آرود

شاید برای اغلب افراد که سخت به اینترنت و رسانه وابسته هستیم، عدم وجود این امکانات غیرقابل تحمل باشد؛ اما بد نیست گاهی خودتان را به کمی سکوت و دوری از هیاهوهای روزمره مهمان کنید. زیر نور چراغ نفتی بنشینید و غذا پختن روی آتش را تجربه کنید. حس ناب آب آوردن از چشمه را بچشید و با خودتان خلوت کنید. روستای آرود بهترین انتخاب برای تجربه چنین لحظاتی است. نظر شما چیست؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *