امامزاده عینعلی و زینعلی در دره پونک

امامزاده عینعلی و زینعلی، امامزاده‌ای در شمال غرب تهران است. در کوچه و پس‎کوچه‎های محله پونک، یک امامزاده کوچک با حیاطی با صفا وجود دارد. در شرق بزرگراه اشرفی اصفهانی نرسیده به بزرگراه نیایش، کوچه‎هایی وجود دارد که محلی‎ها به آن ده پونک می‎گویند. ‌شباهت به ده نیز دارد. تعجب نکنید از اینکه تمامی کوچه‎‌های این محله نام‎شان پونه است که تنها یک شماره در آخر آنها قرار گرفته است. کوچه‎ها و خیابان‎های باریک که دوطرفه نیز هستند از ویژگی‎های خاص این محله است. اما همه محلی‎ها امامزاده را خیلی خوب می‎شناسند اگر پیدا نکردید کافی است از هر رهگذری بپرسید که امامزاده کجاست؟

امامزاده عینعلی و زینعلی

ورودی قدیمی امامزاده بیشتر از یک سال است که در حال بازسازی و تغییر است. پیشتر‎ها برای ورود به امامزاده از کوچه باریکی عبور می‎کردی که در انتها به حیاط امامزاده می‎رسیدی. اما در یک سال اخیر، به علت بازسازی و تعمیرات، پایین‎تر از کوچه مذبور در بزرگ سبز رنگی، به منظور ورود به حیاط امامزاده تعبیه کرده‎اند.

امامزاده عینعلی و زینعلی

وارد حیاط می‎شوم نشانه‎های بازسازی و تعمیرات همه جا دیده می‎شود. اینجا برخلاف امامزاده‎های دیگر، در بدو ورود خانم‎ها را مجبور نمی‎کنند که چادر سرشان کنند اما سبدی چادر کنار در ورودی گذاشته‌اند که هر کس خواست از آنها استفاده کند.

حیاط باصفای امامزاده عینعلی و زینعلی قبرستان کوچکی است از قبرهای قدیمی و جدید. قدیمی‌‏ترین قبرهای این قبرستان به سال ۱۳۷۰ باز می‎گردد که زمان بازسازی این امامزاده نیز بوده. در میان قبرها قدم می‏زنم و اسامی روی آن‎ها را با خود می‏خوانم. پسوند نام خانوادگی خیلی از آنها پونکی است. گویی قدیمی‎های این محله منزل آخرت‌شان نیز همین محله است. در انتهای حیاط جایی که کم کم منظره بی‌نظیر پشت امامزاده آشکار می‌شود، ساختمان کوچکی می‎بینید که خود بقعه امامزاده است.

عینعلی و زینعلی کیستند؟

امامزاده عینعلی و زینعلی

عینعلی و زینعلی از فرزندان امام سجاد(ع) هستند که گویی زمان فوت‎شان سن کمی داشته‎اند. در مورد سن دقیق این دو فرزند امام سجاد (ع)، روایت‎های متعددی وجود دارد اما چیزی که از آن مطمئن هستیم آن است که سن عینعلی و زینعلی کم بوده است. همچنین در مورد اینکه چگونه در این محل دفن شده‎اند نیز روایت‎های مختلفی وجود دارد. برخی از معتقد هستند که عینعلی و زینعلی در زمان امام رضا (ع) به ایران آمده بودند که به دیدار امام رضا روند و اما توسط خلیفه‎ عباسی در این محل کشته شده‎اند و برخی روایت دیگری از کشته شدن این دو دارند.

در زمان فتحعلی شاه مکان کشته شدن عینعلی و زینعلی به عنوان یک امامزاده در نظر گرفته شد. بنای امروزی امامزاده در سال ۱۳۳۷، توسط ناصر فرمانفرما ساخته شده که در دهه ۷۰ و ۸۰ شمسی بازسازی‎های روی آن صورت گرفته و گویی ضریح امامزاده نیز که قبل‌ترها چوبی بوده در این زمان عوض شده است.

امامزاده عینعلی و زینعلی کجاست؟

دره پونک

درست جایی که حیاط امامزاده تمام می‎شود با منظره‎ای فوق‎العاده از دره پونک روبرو می‏‌شوید. جایی که سال‎های سال به آن بی‎اعتنایی شده بود و درختان در آن خود به خود رشد می‏‌کردند و یا خشک می‌‏شدند. در سال‎های اخیر که شهرداری تهران به فکر افتاده که از این محوطه‌ها استفاده کند به فکر بهبود این منطقه افتاده و در واقع این بخش، یکی از فازهای پارک نهج‎البلاغه است. پارکی که از بزرگراه حکیم آغاز می‌‏شود و با گذر از بزرگراه همت به بزرگراه نیایش می‎رسد. فضایی با منظره فو‎ق‎العاده زیبا که آسمان و زمین را در این دره به هم می‎رساند و در دور دست‎ها برج میلاد تهران دیده می‎شود. این فاز از پارک نهج‎البلاغه هنوز افتتاح نشده است. برای لذت بردن از منظره زیبای دره پونک در حال حاضر تنها می‎توان ازکنار امامزاده عینعلی و زینعلی استفاده کرد.

آستان امامزاده عینعلی و زینعلی

پیرمردها و پیرزن‎های محله از طرفداران اصلی امامزاده عینعلی و زینعلی هستند. اما علاوه بر این آنها، در این امامزاده جوانان زیادی هم مشاهده می‎کنید. علت این امر، شاید به این دلیل است که اینجا خبری از تذکرهای گوناگون حجاب و غیره نیست و مصداق بارز «هیچ آدابی و ترتیبی مجو، هر چی می‎خواهد دلت تنگت بگو» است.

ضریح اما‎مزاده عین‏علی و زین‏علی

امامزاده عینعلی و زینعلی

دم در امامزاده کفش‎هایم را می‎کنم که به داخل بروم و زیارتی کنم. قبل از ورود پیرمردی از پشت سر می‎گوید خانم اگر داخل می‏‌روید لطفا خانم خورشیدی را صدا کنید. بگویید منتظرش هستم. وارد می‎شوم و با صدای بلند می‏گویم: خانم خورشیدی بیرون منتظرتان هستند. کسی جواب نمی‎دهد. سه چهار زن دیگر با صدای بلند تکرار می‎کنند خانم خورشیدی. خانم خورشیدی که شدیدا مشغول صحبت است برمی‎گردد و سر تکان می‏دهد. ضریح را زیارت می‏‌کنم در حالیکه صدای روضه‏خوان فضا را پر کرده و دعای «امن یجیب» می‏‌خواند.

زنی درخواست روضه دارد اما پول خرد ندارد ازم می‎پرسد ۵۰ تومانی خرد داری. سر تکان می‎دهد. داخل امامزاده گویی همه با هم از اهل یک خانواده هستند. اینجا همه با هم مهربان‌اند. گوشه‎ای می‎نشینم و مبهوت فضا می‏‌شوم. زنی کنارم با موبایل صحبت می‎کند و می‎گوید ان‎شاالله که چیزی نیست شفا پیدا می‎کند. تلفن را که قطع می‎کند می‎پرسد صدایم بلند بود؟ در جواب می‌‏گویم نه من که چیزی نشنیدم. اینجا مقصد دل‎شکستگان است. کسانی که برای شفای مریضی دعا می‌‏کنند و کسانی که ناامید از همه جا هستند و امید آخرشان خداست.

خداحافظی با امامزاده

امامزاده عینعلی و زینعلی

در طی سال‎های اخیر امامزاده توسعه بسیار داشته است. سرویس‎های بهداشتی بزرگ با آب گرم از جمله این توسعه است. ساختمان بزرگی با نام مرکز فرهنگی، چندین سال است که در حال ساخته شدن است. اما این مرکز فرهنگی با همین ساختمان نصفه و نیمه در حال کار کردن است و کارهای کوچک فرهنگی می‌‏کند. دستگاه الکترونیکی کمک به خیریه نیز از دیگر موارد عجیب حیاط امامزاده بود که روزی که من به آنجا رفتم خارج از سرویس بود. در حیاط امامزاده به تازگی سه شهید نیز دفن کرده‎اند. پنج‎‎شنبه‎ها ظهر و عصر اینجا صفای دیگری دارد. شلوغ‎تر از معمول است از آن جهت که بسیاری به دیدار عزیزان خاک کرده خود می‌‏آیند. عصرهای پنج‎شنبه شمع‏‌های بسیاری می‏‌بینی که بر مزار قبور روشن شده است.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *